eDriver

Uit het dagelijkse leven van een Elektro-head

Uitdaging: toertje naar het noorden

2 reacties

Ik heb weer eens een uitdaging bedacht in het kader van: ‘Een elektrische auto is geen beperking, daarmee kom ik ook gewoon overal ‘. Oftewel waarom nog een benzine of dieselgestookt wagen ernaast hebben. Noem me eigenwijs, maar ik wil af en toe gewoon eens verder weg dan dat een acculading reikt. En dieacculading houdt met deze warme winter, met zijn nochthans frisse buitentemperatuur van slechts drie graden, in dat 118 kilometer toch wel echt de ‘Max’ is.

Wat ben ik van plan. Een vriendin en tevens voormalig klasgenootje van mij is onlangs weer een lente ‘jonger’ geworden. Het leek me leuk om haar eens even een bezoekje te brengen. Niet in de laatste plaats omdat ze vaker de trein mijn kant op pakt dan dat ik haar kant op ga. Probleempje is echter dat ze in het hoge noorden van Groningen woont, daar waar vroeger de oude waddendijk lag. Mijn ouders hadden een boerderij, pal aan de oude dijk, die allang geen dijk meer is. De echte dijk ligt inmiddels alweer kilometers verderop, landwinning heet dat.
In het kort is het altijd fijn om even terug te gaan naar je roots, en dan is het dubbel leuk, als je dan ook nog iemand blij kunt maken met een bezoekje.

Dus afgelopen dinsdag zitten dubben. Zal ik na mijn werk gelijk doorrijden? ‘Tank’ ik op mijn werk de accu’s vol en dan kijken hoe ver ik kom? Na een blik op de routekaart slik ik toch even. Het zijn 205 echte kilometers. Dat betekent onderweg een keertje helemaal van nul naar 100% voltanken. Als ik realistisch ben duurt dat met een beetje pech bij deze temperaturen meer dan tweeeneenhalf uur. Dat is wachttijd! Ergens onderweg. Een korte rekensom leert me dan ook dat ik dan als ik om zes uur in de middag na mijn werk weg rijdt, er pas om half elf ’s avonds ben. Dan weer opladen en naar huis. Ai. Dat wordt nachtwerk. Daar heb ik geen zin in, jarig of niet jarig, dit is me te gortig.

Toch blijft het knagen. Heeft mijn keuze voor elektrisch rijden dan echt zo’n impact op mijn sociale leven als een enkele tegenstander beweerd? Zal ik dan sommige vrienden niet meer zo vaak zien? Kom maar naar mij toe! Ja mijn laadsnoer is niet zo lang. Jullie wonen te ver weg. Mijn volgende auto heeft een grotere accu, tot dan. Nou ken ik, met uitzondering van één persoon, niemand die mijn auto niet leuk vindt. En die eene persoon woont notabene hier om de hoek en en heeft zelf helemaal geen auto. Afin, dat is voor een ander keertje. To the point, hoe kom ik naar de oude dijk, hoe kom ik naar Uithuizen, en weer terug!

Is er ueberhaupt wel een laadpaal in Uithuizen? Dat blijkt volgens de Laadpalen app op mijn telefoon zowaar een mogelijkheid. Maar met mijn ruime ervaring met laadpalen die of op privéterein staan, of het botweg niet doen is het toch erg fijn als er opties zijn. Ik kan natuurlijk ook in Groningen zelf nog een keer aan de paal, zodat ik dan heen en weer kan dat laatste stukje naar Uithuizen. Op safe spelen zeg maar voor het geval dat de paal in Uithuizen het niet doet. Man, het is wel plannen. Oh ja, dat vondt ik nou zo leuk aan elektrisch rijden, dat pionieren. Vandaag even niet. Ik ga er eens een nachtje over slapen, kijken of ik het morgen weer helder zie. Het moet toch mogelijk zijn om op één dagje heen en weer te kunnen.

Zo, nieuwe dag, nieuwe kansen, nieuwe ronden. Eens even kijken hoe we dit varkentje gaan wassen.
Vanaf mijn huis in Lelystad naar Uithuizen scheelt al weer een heel stuk. Mijn werk ligt toch een stuk verder naar het zuiden, dus die kilometers kan ik in het kwadraat aftreken van de route. Dan hou ik nu dus 161 kilometers enkele reis over. Dat betekent, met een accu-range van 118 kilometer, nog steeds dat ik ergens aan de paal moet, maar waarom zou ik dan helemaal vol tanken als ik sec maar 161 min 118 is 43 kilometers nodig heb om mijn bestemming te halen? Drieenveertig kilometer betekent snel gerekent 43/1,2=36 procent acculading erbij gooien. En dat is dan weer circa een derde van de tweeeneenhalf uur die van leeg naar vol laden duurt. Kortom. Ik moet rekenen met een extra stop c.q. reistijd van 50 minuten. Maak daar een uur van, want je moet die paal onderweg ook nog eerst gaan vinden.
Al met al ben ik dan drie uur onderweg van Lelystad naar Uithuizen.

Je moet er wat voor over hebben. En het leuk vinden. Het is vandaag zaterdag, de accu is vol, de moraal hoog. Ik wordt verwacht, dus let’s go. Kijken hoe dit avontuur gaat lopen.
Het is exact tien uur in de morgen als ik de straat uit rij en tevreden op de tacho kijk, 128 kilometers in de ‘tank’, zou het dan toch mee vallen? Als ik niet veel later de snelweg opdraai richting het noorden zijn de eerste tien kilometer al weer verdwenen als sneeuw voor de zon. Maar dat is eigenlijk altijd zo met een koude accu. Ik maak me nog geen zorgen, vanaf nu is mijn rechtervoet leidend in dit verhaal, ik heb de controle over het aantal joules dat uit de accu vloeit. De muziek gaat aan, het regent buiten, ik zit hoog en warm en probeer het overige verkeer zo min mogelijk in de weg te zitten. De cruise control houdt een bescheiden 90 km/h aan. Dan gebruik ik verhoudingsgewijs het minste kilowatjes. Langzamer is beter natuurlijk, maar hey, we zitten niet op de provinciale weg.

Ik had al even gekeken waar ik onderweg het beste kon bijladen. Heerenveen of misschien Drachten. Ligt er even aan hoeveel ik onderweg verstook.
Op de R-Link kun je een actieradiuscirkel laten zien. Dit leert me dat ik Drachten met gemak ga halen, maar dat Groningen stad net te ambitieus is. Het wordt dan ook Drachten waar ik mijn tweede stop inlas. Mijn eerste stop is daar net tien minuten voor geweest, bij een oud tankstation langs de snelweg, want een uurtje in de auto zitten wachten met een volle blaas is niet zo fijn. De paal in Drachten is opmerkelijk snel gevonden en in een uurtje ben ik weer op weg. Het klokje geeft net vijf over één aan als ik Uithuizen in rij. De planning klopte dus aardig. En ook de paal doet het waar ik met 15 rest kilometers aan kom. Zo, nu eerst even lunchen met de jarige.

Na een leuke dag bijkletsen besluiten we om in Ten Boer te gaan wokken als afsluiter. Omdat dat alweer op mijn route naar huis ligt, rijden we daar met twee auto’s naartoe. Onderweg ben ik stiekem aan het kijken of er daar niet toevallig ook een laadpaal staat. Dan kan ik die 15 kilometer even bijtanken, dat scheelt me zometeen weer een kwartier ergens in Drachten rondhangen. Ten Boer zelf levert geen resultaat op, maar Ten Post wat er blijkbaar pal naast ligt, wel. Wel je ogen op de weg houden kerel! Onder het sturen ben ik driftig bezig om de straatnaam in de navigatie van R-Link te zetten, wat niet meevalt. Hij kent de straat niet. Ondertussen zijn we bij het restaurant aangekomen en leg ik mijn vriendin uit dat ik een laadpaal in de buurt vermoed. Even later, twee keer linksaf en twee keer rechtsaf staan we bij de paal. Man, dat hadden we kunnen lopen.

Een paar uur later wordt ik weer bij ‘mijn’ paal afgezet en nemen we afscheid van elkaar. Ik ben toch mooi op bezoek geweest en dat wordt erg gewaardeerd. In het R-Link systeem tap ik op Thuis en mijn nieuwe route wordt berekent. Hmm. Valt me zowaar mee. Ik kom maar 12 kilometer te kort. Dat wordt een korte laadpauze. Vrolijk aanvaardt ik de terugweg, met een auto die toch minstens tien centimeter lager moet liggen na al dat eten.
Toch loopt het verschil al snel weer op. Die verdraaide eerste kilometers, ik weet het, verdwijnen altijd als sneeuw voor de zon, zucht.

Ik besluit weer in Drachten te tanken. Ik speel daarmee op veilig deze avond, geen zin meer om me druk te maken om verderop in Heerenveen een nieuwe laadpaal te ontdekken. Kort daarna hang ik aan de paal en het berekenen begint weer. Nog 91 kilometertjes naar huis. Dat is zeg 80% lading. Hmm. Gestaag tikken de procenten erbij, ondertussen bedenk ik me dat ik van deze reis best een leuk verslagje kan maken voor mijn blogje. Lang leve mijn iPad. Even internet sharen met mijn telefoon, en ik kan aan de slag.

Al gauw is de tachtig procent lading bereikt. Nou ja, gauw, sta hier toch alweer drie kwartier. Ik ontkoppel het laadsnoer en…dat is nou jammer! Met nog 91 kilometer voor de boeg, geeft de actieradius maar een magere 93 kilometer aan. Dat is maar twee kilometer marge. En met die eerste spookkilometers die altijd als in rook op verdwijnen in het hoofd, er zit niets anders op om maar weer aan te koppelen en nog maar even langer te wachten dan. Na vijf procent ben ik het definitief zat en ga ik rijden. Dan maar in Emmeloord bijladen als het moet.

Gestaag verdwijnen de kilomters als ik in het donker verder door de nacht richting huis rijdt. Het zit niet mee. De wind is feller geworden en staat stevig op de kop. Dat kost range, en veel ook, weet ik uit ervaring. En ook geen vrachtauto te bekennen om achter te ‘schuilen’. Gelukkig is het wegdek wel droog, dat scheelt toch al gauw tien tot vijftien procent weerstand. Dus onder de streep moet ik ongeveer evenveel gebruiken als op de heen weg.

Oh oh. Het rode lampje gaat branden, en ik ben nog niet eens de snelweg af. Lelystad komt al wel in zicht, ben al in de polder, gaat dit goedkomen, moet ik straks duwen? Eindelijk komt die verrekte afslag in zicht. Een Tesla haalt me langzaam in, grappig, blijkbaar moet die nog veel verder dan ik, dat ie zo rustig rijdt. Die wil vast ook in een keer thuis komen vannacht.

Ping ping ping, daar gaat mijn laatste waarschuwing. Nog maar zeven kilometer te gaan volgens mijn auto. En wat zegt R-Link. Acht! Ehh..dan kom ik er eentje te kort. Dat wordt dus lopen! Of toch niet? Ik ken mijn auto inmiddels wel een beetje. Heb hem vaker ‘to the limits’ gedreven. Binnendoor verbruik ik namelijk veel minder, tevens staat de wind niet meer vol op de kop. Het verbruik zakt danook in van 18kwh naar een schramele 9kwh. Kijk daar kun je mee thuis komen, nu nog dat kilometertje wat ik tekort kom terugwinnen.

Pfft, gered. Ik hang hem aan de laadpaal, het is inmiddels net na twaalven, en de tank geeft één procent aan. Hahaha. Dat heb toch mooi berekent in Drachten. Geen minuut te lang gewacht daar. En nu naar bed.

20140223-125239.jpg

Advertenties

2 thoughts on “Uitdaging: toertje naar het noorden

  1. Leuk verhaal, meteen duidelijk dat dit soort EV’s nog niet uitontwikkeld zijn en alleen maar als stadsauto gebruikt kunnen worden. Zo’n simpele reis en dan zoveel denkwerk, stress, op eieren rijden en dan iedere keer zo veel wachttijd, het is ontluisterend.
    NB let even op de vele taalfouten!

    • Bedankt voor de leuke feedback.
      De EV zelf is het probleem niet. Als er snelle(re) laadpalen zoals FastNed komen en/of grotere accu’s, dan ben je er al. Beide staan op het punt van doorbreken. Nog even en de ICE behoort net als de LP tot de collectables. Voor het gross van het huidige woon- werk verkeer voldoet de EV prima, nu de langere afstanden nog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s