eDriver

Uit het dagelijkse leven van een Elektro-head

Roestende liefdes.

Een reactie plaatsen

Het hoge woord is eruit! Ik geef het toe. Ik heb een haat-liefdes verhouding met mijn Zoë.
En dat is best bijzonder als je bedenkt dat ik normaliter niet zo veel om auto’s geef. Ze moeten het doen. Je van A naar B brengen, meer niet, punt.
Hoe dat ding eruit ziet is niet zo belangrijk, hoe het rijdt dan weer wel, want ik zit er best te vaak te veel in. En natuurlijk, het mag niet te veel kosten. Autorijden is al duur genoeg. Dat wil niet zeggen dat ik geen liefhebber ben van mooie auto’s met dito acht of twaalf cilinders. Ik heb het hier over dagelijks gebruik.

Uit al mijn persoonlijke voorkeuren en parameters komt dan iets rollen waar de meesten niet dood in gevonden willen worden, laat staan in rijden. Boeien, zeg ik dan. Ik lach iedereen ondertussen uit. Zo was ik voor mijn huidige Zoë de trotse bezitter van een smart Forfour. Niet moeders mooiste, maar wel een ontzettend lekkere kar. Een 1,5 CDI, drie cilinder diesel met automaat. Had ik nooit weg moeten doen! Zo betrouwbaar als maar kan. Snel, stabiel, echt een reiswagen. En dat voor dat geld! Maar dat weet niemand, gelukkig. Anders had ik hem nooit zo goedkoop op de kop kunnen tikken. Het gros van de mensen wil echter iets uit Duitse stal, met ringen, sterren en propellers. Je mag het allemaal houden, het heeft geen toegevoegde waarde voor mij. Misschien hoor ik wel tot de nieuwe jongeren generatie die niet meer zo om autobezit geeft. Alleen ben ik niet zó jong meer dan. Misschien komt het dat mijn ouders al dat spul al wel een keer gehad hebben en dat ik opgegroeid ben met alle problemen die ook die merken gewoon hebben, ondanks dat het de schijn heeft dat ze beter zijn. Ach, je hoeft de statistieken er maar op na te slaan om te weten dat als je echt zorgeloos wilt rijden je bij een japans merk moet shoppen.

Maar waarom dan toch dat liefdesgevoel voor de Zoë. Eigenlijk heel simpel. Omdat het zo relaxed rijdt. Je zoeft gewoon over de weg, bijna geruisloos. Je hoort de vogeltjes fluiten als je door het landschap rijdt, dát geeft een magisch gevoel. Ook de ietwat hogere zit maakt de Zoë tot een comfortabele reisgenote. Het gemak van de snufjes aan boord, op afstand koelen of verwarmen (nooit meer krabben), ik ben verwend! Een dinosaurussap gestookte wagen, ik moet er niet meer aan denken. Ok, soms, heel soms dan. Als ik voor de zoveelste keer door mijn Zoë in de steek gelaten wordt en ze me met geen mogelijkheid naar B wil brengen. Dan baal ik, ja, toepasselijk, als een stekker!

Van het weekend ook weer. Midden in de Ardennen, sta je dan met je snoertje zielig te doen bij zo’n paal die verdomd om je auto op te laden. En dat terwijl er vijftig leuke singles op je zitten te wachten voor een ontzettend bruisend weekendje weg. Acculading niet mogelijk schreeuwt mijn Zoë venijnig met rode letters van het display af! Dan vervloek ik mijn pioniersgeest, ja dan mogen ze hem bij Renault stante pede komen ophalen, ik hoef dat apparaat nooit meer te zien. Waarom, denk ik dan, waarom heb ik niet gewoon nog mijn smartje. Die deed het altijd. Maar tja, als ie dan weer gerepareerd is, is het weer mijn beste maatje. Ach het is net als met echte knipperlichtrelaties. Je kunt nog zo afknappen op iemand, en toch weer verliefd zijn de volgende keer.

Wat zijn jullie motivaties en ervaringen met elektrisch rijden? Ik ben benieuwd naar de reacties.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s