eDriver

Uit het dagelijkse leven van een Elektro-head

Rondje Ardennen loopt anders dan verwacht.

Een reactie plaatsen

Heerlijk. Het is eindelijk vrijdag. Opstaan, douchen, inpakken en nog even kort bij een vriendin langs. En dan weg, het onbekende tegemoet, op avontuur, een singles weekend in de Ardennen. Gisteravond al een heel routeplan gemaakt. Waar kan ik snelladen, wat zijn de alternatieven. Moet lukken, of toch niet. Hmm. Geen paal te bekennen in de wijde omgeving van mijn eindbestemming. Jemig. Of toch wél. Op zeventig kilometer afstand. Dat betekent daar volgooien en dan maandag weer daarheen terug. Zou net moeten kunnen. Mijn vriendin waarschuwt me nog. Doe dat nou niet! Neem de auto van je zus, die is toch op vakantie. Weet je zeker dat je aankomt. “Stel je voor”, beredeneerd ze, ” dat je het niet haalt. Dan zitten die vijftig singles op je te wachten.” Tja. Daar heeft ze een punt. Maar het pioniersbloed is niet te stoppen, ik moet het gewoon proberen. Op papier kan het, dus…
Mán, ik kijk er wel naar uit. Volgens de reisbescheiden is het een luxe kasteeltje. Lekker eten, kampvuurtje stoken en gezelligheid. Ik teken ervoor. Het weer is volgens voorspellingen heerlijk zomers, dus dat wordt genieten!

Eerste stop Utrecht. Niets spannends. Laden en weer weg. De volgende is bezet. Ok, dan maar door naar Breda. Daar staan een hele rij Tesla’s. Gelukkig is mijn plekkie vrij. Inpluggen, tijd voor McDonalds. Als ik even later weer bij mijn auto kom staat er een zwarte Zoë naast me. Ik stap in, om alvast het volgende laadpunt in de navigatie te zetten. De bestuurder van de zwarte Zoë komt nieuwsgierig even een praatje maken. Of mijn auto bevalt. Ehh, nee, sorry! En ik som alle problemen van de afgelopen tijd één na de ander op. De man kijkt verbaast en geeft me zijn kaartje. Blijkt ie de Sales Manager bij Renault te zijn die over het Z.E. gamma gaat. “Zet dat wat je me net vertelde even op een mail, kan ik eens kijken wat ik voor je kan doen”, zegt ie. Nou da’s niet tegen dovemansoren. Dat zal ik na het weekend gelijk even doen!

De volgende stop is Antwerpen en daarna Brussel, waar ik vier keer hetzelfde rondje rij, alvorens ik de paal gevonden heb. Helaas staan er twee bijzondere taxi’s te wachten. BYD B6 ofzo. Enorme SUV-achtige elektrische auto’s uit China, met Mercedes techniek. Ik wordt gelukkig voorgelaten, dus een uurtje later rijd ik weer verder. Op zoek naar die laatste paal, ergens in de Ardennen.

De laatste kilometers gaat het binnendoor, over kleine landweggetjes door pittoreske dorpjes, heuvel op en af. Schitterend hier! Ik voel me al helemaal op vakantie. Dan is zo’n Zoë een onwijs leuk apparaat. Soepeltjes trekt ie elke heuvel over, neemt ie elke bocht, in heerlijke stilte. Je bent gewoon meer één met de natuur met deze auto. Het is genieten. En ik voel me dan ook opperbest. De reis, het vooruitzicht op het weekend, het prachtige weer. Helemaal top!
De laatste paal ontdek ik even later midden op een grasveldje. Is het nou de bedoeling dat ik daar overheen rij? Ik sta even te kijken en bedenk me dan, dat kan alleen maar in België. Met een grijns op mijn gezicht rij ik toch maar voorzichtig het gras over. Ik zal wel moeten.

Eenmaal ingeplugd slaat ie af. Nog maar eens proberen. Maar wat ik ook doe. Niets. Er zit niets anders op dan om zeven kilometer terug te rijden naar een ander dorpje. Ik twijfel niet langer en zet het “back-up plan” in werking, de tijd begint te dringen, dus go go go. Next!

Toch went dit niet. Van die palen die dienst weigeren. Na even zoeken de andere paal gevonden en ingeplugd. Helaas pindakaas. Ook deze weigert dienst. Ik begin het nu toch wel benauwd te krijgen! Terug naar Brussel is geen optie. Ik haal alle stekkers eruit, doe de auto op slot en wacht zo zo’n twintig minuten in de hoop dat de Zoë zich reset. Helaas mag het allemaal niet baten. Wat nu. Ik overleg even met de gastvrouw of ze me eventueel halverwege op kunnen halen mocht ik de eindbestemming niet redden. Gelukkig wordt mij verzekerd dat dat geen punt is. Even later zit ik weer in de auto en tuf ik in slow motion mode met een gangetje waarmee een schildpad me nog in zou kunnen halen dwars door het heuvelachtige landschap recht op mij doel af. Ga ik dit halen? Ik had immers kilometers verspilt door het zoeken van die tweede paal, en de laatste tankstop was al een tijdje geleden in Brussel.

Slingerend over een lange oprijlaan doemt dan toch opeens het Chateau voor mij op. Wow, dit is echt een gave locatie! Al met al ben ik mooi op tijd. Na mij komen nog mensen binnen en dan kan het feest beginnen. Iedereen stelt zich even kort voor, maar eerlijk is eerlijk, na de eerste drie ben ik de eerste zijn naam alweer vergeten. Ach zo gaat dat. Best leuke mensen allemaal! Leuker dan ik verwacht had. Er worden plannen voor de volgende dag gesmeed. Ik besluit mee te gaan wandelen met een groepje, dan kun je lekker kletsen en elkaar beter leren kennen. Een ander groepje schijnt zich al helemaal op het mountainbiken verheugd te hebben, sommige hebben fiets en uitrusting zelfs meegenomen. Maar nu eerst even lekker eten. Daarna gaat de muziek aan en sleept iemand een paar blokken hout naar het kampvuur. Het wordt een heerlijke avond die tot de kleine uurtjes duurt.

De volgende morgen pak ik mijn telefoon. Toch maar even met de Renault Route Service bellen. Blijkt mijn telefoon dood. Niet opgeladen. Je hebt soms van die hotelkamers waar als je het licht uit doet ook de stopcontacten uit gaan. Had ik even niet verwacht in een oud Chateau-tje. Enfin, dan maar eerst even ontbijten.

Later op de dag op een rustig momentje even contact gezocht met Renault Route Assistance. Blijkt ook allemaal niet zo eenvoudig. Om te beginnen werkt het 0800 nummer van Nederland natuurlijk niet in België. Als ik even later via internet het juiste nummer van België heb gevonden (daar gaat mijn databundel!) blijken die niet veel voor me te kunnen doen, want tja, is een Nederlandse wagen hé. Enfin, op de vraag hoe ik dan RRA Nederland kan bereiken blijft het stil. Ik wordt daar straks over terug gebeld. Ondertussen gaat de karavaan wandelaars verder, de bossen door, beekjes over, man, wat is het hier toch mooi. Mijn auto en de Renault service zijn inmiddels algemeen gespreksonderwerp. Het breekt het ijs, maar goed voor de reputatie van Renault kan het niet zijn.

Ondertussen wordt ik maar niet terug gebeld dus zelf nog maar een keer proberen. Helaas blijkt het erg moeilijk en etelijke uren te moeten duren om het telefoonnummer boven water te krijgen. Daarnaast blijk ik alleen te kunnen bellen, maar niet gebeld te kunnen worden, Ben,mijn verse telecomprovider blijkt er merkwaardige praktijken op na te houden. Maar dat vertel ik straks nog wel. Via de hulp van een erg leuke nieuwe onbekende dame wiens telefoon ik mag lenen komt er dan eindelijk contact met RRA Nederland. En dan begint het gesoebat pas echt! Het standaardverhaal is dat de wagen naar een dichtstbijzijnde Z.E. dealer gesleept wordt. Leuk, maar niet echt handig, want wat ga ik dan doen? Naar huis met iemand anders? Auto later weer ophalen? Dat betekent vakantiedagen opnemen. Gaat nog leuk worden, wat een gezeik!

Ik merk dat ik wel een erg toffe groep heb, ik kan altijd wel met iemand meerijden naar de bewoonde wereld en dan ergens de trein verder naar huis pakken. Maar hoe dan weer die auto ophalen? Ik wordt er niet vrolijker van. RRA vraagt of ik misschien geen andere opties heb, een autoverzekering die de wagen kan repatriëren bijvoorbeeld. Hmm, ik bel mijn reisverzekering bij de ING, die stuurt me door naar mijn autoverzekeraar, de ANWB. En die zeggen dan uiteindelijk Zondagochtend toe de auto naar huis te zullen brengen. Opgelost.
Ik geniet nog een dagje van het mooie weer en het kanovaren met een aantal singles. Haha. Zo’n telefoon lenen geeft toch een band. Ze is écht leuk. Ik krijg berichtjes van haar dat ik me op de frisbee moet concentreren, haha, oeps, het valt blijkbaar op dat ik alleen nog maar oog voor haar heb. Komt goed zegt ze. Ik geloof haar. Zou dit weekend toch nog een verrassende wending krijgen?

Maandagochtend na het ontbijt is het tijd om te gaan. De auto is inmiddels opgehaald en zal naar Nederland gebracht worden. Ik mag met één van begeleiders meerijden en word zowaar thuis gebracht. Wat een service, helemaal top. Al met al was het een heerlijk weekend. Leuke mensen leren kennen, nieuwe Facebookvriendjes gemaakt en misschien wel iemand heel speciaals ontmoet. Komt goed, ik hoor het haar zeggen, het zinnetje blijft in mijn hoofd hangen.

Dinsdag toch maar eens bellen hoe en wanneer mijn auto komt. Ik schrik me rot. Hij komt helemaal niet. Daar heb ik geen dekking op mijn verzekering voor. Nou krijg nou wat! Hij staat bij de lokale Daciadealer die er niets mee kan. Volgens RRA mógen die er zelfs niets mee! Maar hoe nu verder dan? RRA bied aan de wagen dan toch maar naar een lokale Z.E.dealer te brengen, alleen reparatie kan drie weken duren. WAT!!!? Ik blijf rustig, maar van binnen kook ik nu toch wel! Nooit meer een Renault! Wat een ellende. Als dit nou het eerste probleem was, maar dit is nu al de vierde keer dat de Zoë stuk is en opgehaald moest worden. Pionieren, leuk, maar dit vergt gewoon teveel energie. Een auto moet wel rijden!

Er zit niets anders op om deze lijdensweg maar te ondergaan, dus de auto wordt verplaatst naar een Z.E. dealer. Ondertussen een heel gevecht om vervangend vervoer. Ach roest er maar in, ik leen de auto van mijn zus, die is momenteel op vakantie.

Ondertussen een hilarisch telefoongesprek gehad met mijn nieuwe telecomprovider. Te triest voor woorden. Ik was onlangs overgestapt. Van T-Mobile naar Ben, toch één en hetzelfde bedrijf zou je denken. Blijkt dat je de eerste twee maanden niet naar het buitenland mag bellen. Dá wát? Ja écht! Alsof de bakker je een brood verkoopt en erbij zegt dat je die toch echt twee maanden moet laten liggen. Pas toen ik via Facebook begon te protesteren kon er opeens iets geregeld worden. Enfin.

Dan op vrijdagmiddag opeens een telefoontje uit de Ardennen. De wagen is klaar. Ok, top! Kan ik hem morgen komen halen? No monsieur, zaterdag zijn we dicht. Ik overleg even op mijn werk, het is nu of nooit, want volgende week zijn mijn collega’s op vakantie, dus dan kan ik geen vrij krijgen. Ik heb vier uur om in de Ardennen te komen, de auto buiten de poort van de dealer te parkeren en dan uit te vissen hoe ik hem daar in het weekend op ga halen.

Ik scheur richting Eindhoven en bedenk dat mijn nieuwe leuke kennisje thuiswerkt vandaag. Dus ik bel haar op en vertel mijn verhaal. En weer zegt ze: “dat komt wel goed”. Ik krijg het er warm van, dit is mijn vrouw! Ik ben onder de indruk.

Ik parkeer de auto bij haar voor de deur, ze stapt in en gezamenlijk scheuren we verder richting Ardennen. Zouden we het halen voor sluitingstijd? Files? Mijn hart klopt een stuk harder dan gebruikelijk, ik knijp even in haar hand, ja ze zit er echt, ik droom niet.

Met een kwartier speling komen we kwart voor zes aan bij de dealer. Ik krijg de sleutel terug. De bron van al deze ellende bleek de 12 Volt batterij. Die is vervangen. Oh? Best raar voor een auto zonder startmotor. Wat heeft die batterij nou te lijden? En zo oud was die toch nog niet?

Met twee auto’s gaat het weer richting Eindhoven met een kleine laadstop net boven Maastricht. In Eindhoven aangekomen krijg ik toertje door haar huisje. Of ik blijf slapen,de batterij is nu toch leeg. Nu, zo voel ik mezelf ook, wat een gedoe. Ik aanvaard het aanbod dan ook met open armen. Komt goed klinkt het in mijn hoofd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s